کتاب عشق های فراموش شده: ویس و رامین

گذشته بخشی از زندگی آدم است. نمی‌شود فراموشش کرد…
قصه‌ی عشق و عاشقی ویس و رامین کمی فرق می‌کند. از آن عاشقانه‌هایی ا‌ست که کمتر شنیده و خوانده شده. حکایتی‌ است سرشار از وصال و فراق. عشق و نفرت و بی‌تفاوتی را کنار هم دارد. داستانی شاید نزدیک‌تر به آن‌چه در زندگی خود داریم و دورتر از عشق‌های ابدی و ازلی کلاسیک که غالباً وصالشان جایی بیرون از این دنیاست. خبری از جام زهر و خودکشی نیست. کسی برای عشقش کوه که جای خود، یک سنگ هم نمی‌شکافد. ویس و رامین کودکی را با هم در کنار دایه‌ای می‌گذارند. ویس به ویرو دل می‌بندد و با او ازدواج می‌کند، هر چند مدت کوتاهی است که دل به رامین بسته و او را دوست دارد.
فخر الدین اسعد گرگانی یک بار به قرن پنجم هجری قصه‌ی عشق ویس و رامین را به نظم کشید و آن را جاودان کرد، حالا پیام ابراهیمی یک بار دیگر با نگاهی تازه به این قصه، با لحنی طنزآلود داستان این دو را بازآفرینی کرده، بدون این‌که ماجراهای اصلی‌اش را پس و پیش کند و در آن‌ها دخل و تصرفی کند.

گزیده‌ای از کتاب:
سال‌ها پیش، آن وقت‌ها که ریش‌هایم هنوز سپید نشده بود، حتی می‌توانم بگویم سیاه هم نبود یا البته درست بگویم اصلاً ریش نداشتم، از پدرم پرسیدم: «بابا! این عشق که می‌گن چیه؟» پدرم گفت: «این غلط‌ها به تو نیومده فرزند دلبندم! تو باید دَرست رو بخونی.» پنج سال بعد که هفت سالم بود و سواد خواندن و نوشتن مختصری آموختم، تصمیم گرفتم به جای درس خواندن بروم و عاشق شوم. اما قبل از عاشق شدن لازم بود با تحقیق در داستان‌های موجود معنای واقعی عشق را دریابم. اولین داستانی که نظرم را جلب کرد، داستان ویس و رامین بود…